Hoe de vakantie was? Dat is natuurlijk de vraag op het werk. De omschrijving die het meest spontaan in me opkomt is, dat het weer een ‘ouderwetse’ Waddenvakantie was. Ouderwets in de beste zin van het woord. Ik ben net terug van een weekje Schiermonnikoog. Het is alweer mijn vijfde bezoek aan het eiland, waarbij aangetekend dat mijn eerste bezoek een dagtochtje betreft, vanuit uitvalsbasis Dokkum.
Ouderwets; want zeven dagen wisselend weer tot en met net-geen storm. Ouderwets omdat ik op Schier nu in de fase zit dat ik de weg echt goed begin te kennen, maar dat ik nog steeds dingen voor het eerst zie. Op Vlieland ligt dat nu wel achter me. En dat is geen klacht: het is juist de sport om de frisse blik vast te houden voor de foto’s. Maar op Schier is het nog echt een frisse blik.
Bepaalde zaken zijn op beide eilanden hetzelfde. Dat de bulk van de toeristen pas tegen de middag echt op gang komt, bijvoorbeeld. Ik heb op woensdag een vroege wandeling gemaakt. Over het strand tot voorbij paal 10 en dan via het Waterstaatpad terug naar de Marlijn. Daar kom ik tegen 12 uur aan. Net als de grootste groep vakantiegangers op de fiets vanuit het dorp aankomt. Oftewel: ik had het strand en het Waterstaatpad bijna helemaal voor mezelf. Een dag later hetzelfde liedje in de Kobbeduinen. Als ik klaar ben en aan de wandeling terug naar het dorp begin, wordt het druk. Op Vlieland is dat patroon niet anders.
Nog zo’n praktisch dingetje. Op maandag zijn buien voorspeld. En een stevige bries. Voor veel mensen reden om lang binnen te blijven. Ik ga dan naar de Wassermann. Een Duitse bunker uit de Tweede Wereldoorlog op het hoogste punt van het eiland. Klinkt onlogisch. Maar vanaf de Wassermann zie je de wolken aankomen. En dat kan mooie plaatjes opleveren. Naast de bunker kan je beschutting zoeken tegen de wind en als het echt even regent kan je schuilen. Want je kan ook in de bunker. Kortom: perfecte uitvalsbasis om een uurtje af te wachten wat het weer doet. En wederom: ik heb het rijk alleen daarboven.
Het is ook een ouderwetse Waddenvakantie want het er is, zoals ze dat in Vlaanderen zeggen, ‘een hoekske af’. Niet helemaal perfect. Ik heb een 4-persoons huisje gehuurd. Gewoon, om eens ruim te zitten. Vrijstaand met een tuinpad en een tuin. En een bord met ‘Te Koop’ naast het tuinpad. (€895.000,-….. je betaalt veel voor de grond). Dat geeft 5 dagen geen problemen. Totdat er op woensdag opeens een oudere heer met zijn gezicht tegen het raam naar binnen staat te turen. Terwijl hij koers zet op de tuin loop ik even naar buiten….. Hij had het 10 jaar geleden gehuurd en had gehoord dat het te koop staat. Ik geef aan dat het nog steeds een vakantiehuis is en ik toch gewoon heb betaald voor een zorgeloze vakantie. En dat ik dus minder gelukkig ben met zijn gedrag. Uur later gluurder nummer twee. Zelfde leeftijd ongeveer, gek genoeg. Ik zeg weer dat ik gewoon een toerist ben. Hij geeft aan dat hij me wel op de bank had zien zitten, maar dat hij dacht dat ik de eigenaar was. Alsof het dan wel oké zou zijn (?). Beide heren leken hun gedrag min of meer vanzelfsprekend te vinden. Ik bedoel maar: ik kom graag op de eilanden en zou dus stiekem graag een huisje daar hebben. Ik ben dus ook nieuwsgiering als ik een bord ‘Te Koop’ zie staan. En als ik een camera bij me heb kan ik ook iets brutaler zijn. Maar zelfs dan loop ik niet zomaar een tuin in. Iets met ‘privacy’, zeg maar.
Maar de houding lijkt toch te zijn: het hele eiland draait om toerisme, ik ben toerist, dus het is één grote winkel waar ik rond mag neuzen. En ook op een winderige eiland snap je zo de toenemende Amsterdamse weerstand tegen het toerisme aldaar.
Kortom: leuke vakantie.
Peter
